Gespecialiseerd in Noord-Nederlandse kunst
Zowel gerenommeerde - als talentvolle jonge kunstenaars
Gevarieerde (verhuur)collectie met nadruk op figuratie
Naast schilderijen, tekeningen en grafiek omvat de
collectie ook sieraden en op bescheiden schaal sculpturen
Pauline Luijben
it takes 2 to tango
12 januari 2012 t/m 18 februari 2012
10 jaar geleden, op 31 Januari 2002, gingen de deuren van artemisia in kunstzaken voor het eerst open. Daar wilde ik een jubileumtentoonstelling aan wijden, maar hoe? Het is een expositie geworden met als thema ‘it takes 2 to tango’ om de fijne samenwerking met kunstenaars en klanten te eren (je doet het tenslotte nooit alleen). Bovendien heeft de uitdrukking voor mij de associatie met vieren, dansen (tango = mijn andere passie) en feest 

18 kunstenaars durfden de uitdaging aan om een “tweeluik” met dit thema te maken. Geen makkelijke opdracht bleek, maar iedereen heeft er veel moeite voor gedaan om met mooi werk voor de dag te komen. Het leidde tot nadenken, experimenteren en nieuwe wegen. Catrinus Spinder en Wia Bouma hebben zich voor 2 to tango laten inspireren doordat ze allebei tot ‘de stal’ van artemisia horen,tot een vorm van samenwerking/ samenvoeging van onze werken. Marja Vink schreef me:“Jammer, het is klaar dacht ik gisteren. Het was juist zo leuk om te experimenteren en een presentatie te bedenken. Maar het hoeft hier natuurlijk niet op te houden.” De mooiste cadeaus die je kunt krijgen als galeriehouder.

Hieronder in alfabetische volgorde de deelnemers met de beschrijving/ uitleg van hun 2 to tango

Frans Beelen:
mijn idee was: ik maak twee ringen die los van elkaar gedragen kunnen worden en dat ze er dan volledig en goed uit zien. Maar als je ze bij elkaar draagt dan krijg je een ander beeld wat  een nieuw beeld en toch ook weer een totaliteit vormt..zoals je met een tango af en toe wat meer en wat minder van elkaar af danst ( wat ook juist een ander beeld en een andere sensatie geeft)

Margot Brekelmans:
Honden zijn mijn eeuwige inspiratiebron.
Me and my dog, it's our tango.

Elke dag borrelt er wel een idee naar boven, als we samen de dag beginnen, wandelend door het dorp.
Voor mij is dat een feest, voor hem een uitje.

Worden het honden met een zielige poot, of zit hij in een karrteje?
Heeft hij de builenpest of groeit er een lampje op zijn kop?
Of is zijn lijf verdwenen en gaat hij op houten poten door de wereld?

Me and my dog, it's our tango.

Wia Bouma + Catrinus Spinder:
Omdat wij allebei bij jou in de galerie zijn en samen de ‘levenstango’ dansen,wilden we voor deze expositie samen één werk maken. Van te voren hebben we het over een mogelijke invulling en verdeling van het werk gehad. Beiden een even groot liggend doek. ‘It takes two to tango’ wilden we verbeelden door verschillende tegenstellingen(man/vrouw, verticaal/horizontaal, doelgericht/ intuïtief, stevig/kwetsbaar) te verwerken, waarbij we elk datgene toepasten wat bij onszelf hoort. Met deze afspraken zijn we los van elkaar aan het werk gegaan. Toen de schilderijen elkaar voor het eerst ontmoetten pasten ze wonderwel bij elkaar, alhoewel we er daarna nog wel ( meer of minder) aan doorgewerkt hebben. De doeken hebben we met elkaar verbonden en tot een eenheid gemaakt door de tak, die zich, symbolisch, als een boom zou kunnen wortelen in het werk en ook veel van de tegenstellingen in zich draagt.

Sonja Burgerjon:
Schilderen maakt woorden overbodig. Een zwaaiende beweging van de tangodansers kent een stil moment.
It takes two to tang met uiteenlopende materialen is de onlosmakelijkheid van tegengestelden verbeeld. Geen licht zonder donker, geen dood zonder leven, geen zacht zonder hard.

Annagreet Hoogeland:
oud en nieuw

ik heb oud en nieuw verwerkt in een vanitasstilleven.

Het eerste stilleven is zoals we die kennen uit de 17e eeuw, met objecten mooi gerangschikt op een tafel en zzorgvuldig uitgelicht. Objecten die de ijdelheid, het vluchtige, het tijdelijke en de zinloosheid van het aardse bestaan uitdrukken.

De tweede foto is mijn kijk op een hedendaags vanitas. De "vallende polaroids" heb ik gekozen om het vluchtige te symboliseren.

Vrije interpretatie:
het leven is kort en vergankelijk, leef dus goed en geniet volop!
 
Cobi Leentjes: 
Vrijwel direct na het verzoek van Geja om aan de Artemisia-jubileumtentoonstelling bij te dragen, heb ik dit object gemaakt. Zonder plan vooraf, zonder analyse van de dans, maar daardoor wellicht in de geest van de dans, heb ik me laten leiden door het materiaal . Ik heb net zolanggeimproviseerd tot ik in de vorm ‘tango’ zag opdoemen.Verbinding –zo leerde ik later-is een sleutelbegrip bij de tango, en verbinding is wat het object naar mijn smaak laat zien. 
In 2010 debuteerde ik met m’n objecten van oude voetballen bij Artemisia. Ook dit object is opgebouwd uit delen van gebruikte voetballen,maar ditmaal is geheel passend bij de gelegenheid gebruik gemaakt van een heuse EREDEVISIEvoetbal (voor de liefhebber: weliswaar onherkenbaar maar toch een echte FC Utrecht bal).

Pauline Luijben:
Als landschapschilder riep het thema ‘it takes two to tango’ onmiddellijk het beeld op van de onlosmakelijkheid van een boom en haar spiegelbeeld. Die eenheid. Maar de opdracht was, dat het schilderij uit twee delen moest bestaan. En wat doe je dan? Ik loste dat op door naast de boom een heel ander onderwerp te plaatsen; een dansend paar. Aanvankelijk waren de delen erg op zichzelf, maar al schilderend begonnen ze met elkaar te praten. Terwijl de boom en zijn spiegelbeeld deel wilde blijven van een geheel, deed de innigheid van het dansende paar de omgeving juist verdwijnen. Dat heeft me verrast.

Pieter Ploeger: 
In mijn werkje is de ander afwezig.
Zie de lege stoel en de donkere kamer achter.
Er ligt nog wel een briefje op tafel.
Misschien een uitnodiging, misschien ook een afscheid voorgoed.

Han Reeder:
Van alles twee 

beweging, stilstand
licht, schaduw
saamhorigheid en strijd
 ……. 
van alles één paar
in de ark brengen s.v.p. 

en dan dansen wij de tango.

Misja Sirag: 
Toen ik de uitnodiging kreeg om een tweeluik te maken voor de tentoonstelling 'It takes two, to tango' heb ik geprobeerd het onderwerp te verbinden met het thema waar ik graag mee werk, mijn omgeving en de natuur.   Voor het tweeluik heb ik me laten inspireren door een klein stukje natuur. Het is een beeld dat gaat over licht en donker en de onderlinge beweging van bladeren. Door de herhaling van vormen ontstaat er een ritme.   Zo verwijst deze verbeelding naar de ritme van dans en muziek.

Catrinus Spinder:
'Ik maak muziek, ik dans en zing,
Ik fluit, trommel, huppel en spring
en met mij mee danst het hele woud
vrolijke dansen, jong en oud'

bron: indianen uit Midden- en Zuid Amerika, door Vladimir Hulpach
 
Jacob C. Taekema:
In dit werk verbind ik twee momenten, het ontstaansmateriaal, de inspiratiebron en de plaats waar voor het eerst gekeken wordt naar door de beschouwer, namelijk galerie artemisia.In het linkerdeel van het schilderij zie je alleen het basismateriaal, kwasten verf, blikken. Het landschap van een stilleven.In het rechterdeel zie je het gebouw, de galerie. De galerie is de plaats waar ieder kunstwerk zijn echte voltooiing nadert. In mijn filosofie maakt de kijker het kunstwerk definitief af.

Liesbet Tol:
mijn werkschets is de uitleg

Marja Vink:
Ik zal uitleggen wat ik gedaan heb en waarom.
It takes two to tango;
De galeriehouder heeft de kunstenaar nodig en omgekeerd. Als ik een tentoonstelling in het vooruitzicht heb dan ga ik beslissingen nemen en maak ik werkstukken af; Wat wil ik laten zien, wat is het statement. Ik was al een tijdje op zoek naar een nieuwe richting in het atelier, ik kwam niet echt verder. Door een opmerking van jou ben ik mijn werk weer opnieuw gaan bekijken: de experimenten met papier waren verdwenen, het onder zoek was aan het verdwijnen. Ik heb toen besloten om mensen uit het nieuws te gaan portretteren; achter ieder nieuwspersoon zit iemand van vlees en bloed, een individu. Ik heb toen een aantal mensen geborduurd die meededen aan een demonstratie in Cairo. Ik wilde niet alleen meer lijnen weergeven maar ook vlakken en diepte krijgen in de gezichten. Ik ben zelfs weer tekenlessen gaan volgen.
Ondertussen dacht ik ; ik moet aan de gang met it takes two to tango. Maar wat wil ik in hemelsnaam laten zien. Ik maak een volgende stap: eigenlijk wil ik het wereldnieuws niet meer weergeven, het is vaak te heftig en eigenlijk moet ik iets doen. Alleen borduren is wat weinig,moet ik niet op sociaal terrein actief gaan worden. Ik heb mijn mond vol over onrecht maar wat doe ik er zelf tegen.
Eigenlijk wil ik ook weer mijn eigen wereld weer gaan geven, de mensen uit mijn straat; de marokaanse buurvrouw met haar kinderen, de vrijgezelle buurman , de overbuurman die violist is. Er zitten allemaal plaatjes in en maken we niet samen een samenleving?
Nou, ik dacht toen als ik eens begin met Gea te portretteren en vooral heel veel uit te proberen. Ik heb op internet je portret gezocht en maar 2 afbeeldingen gevonden en dan ook nog heel klein. Ik heb lijnen geborduurd met verschillende steken, geprobeerd vlakken weer te geven, diepte gemaakt met verschillende lagen organza, papier gebruikt en weggescheurd enz. Ik heb het werk gefotografeerd en in fotoshop een collage gemaakt: ik heb afbeeldingen andere afmetingen gegeven, ik laat de voor en achterkant tegelijkertijd zien enz.

Meint van der Velde:
Toen ik de uitnodiging van Geja had gekregen heb ik eerst een lijst besteld met de opgegeven maten. Daarbinnen wilde ik een tweeluik maken. De plaat hout heb ik in tweeën gezaagd, en daarna weer met elkaar verbonden. Op dat moment had ik naar mijn idee al beantwoord aan het opgegeven thema. Maar ik moest wel verder …..  
Het werk heeft heel lang onbeschilderd in het atelier gestaan; Alles wat ik ook maar bedacht, ik kwam steeds weer bij de dans uit. Ikheb tangomuziek beluisterd, een boekje over de tango gekocht en na een hele poos zijn er rode voetafdrukken op gekomen.  
Na flink wat slapeloze nachten ben ik tenslotte gaan schilderen …… De voeten zijn weg geschilderd maar tenslotte zijn ze er toch weer in een andere vorm terug gekomen.  

slapeloze nachten, the making of 2 to tango is vastgelegd in foto's die gebundeld zijn in een doos

Annemiek Vos:
Het zijn twee afzonderlijke doekjes, ze hebben dus niets met elkaar te maken, maar ze zijn wel geinspireerd op het onderwerp It takes 2 to tango.
Lijkt me wel duidelijk waarom.....hoewel onze dochter Anna het schilderij van de konijnen niet begreep in die context.....

Robert van Westendorp: 
Voor het dansen van de Tango 
Zijn twee dansers nodig, 

Zoals voor de verkoop van kunst
de schilder en de galerist, 

Voor het spelen van het lied
De componist en de violist, 

En voor de Liefde en de Liefde
De moeder en het kind. 

Maar wat moet nou die ene man
Met zijn meervoudige persoonlijkheids stoornis ? 

Die vindt twee dansers in zichzelf.

Marloes Wijtsma:
Ik moest zo lang nadenken wat nu te doen, en toen kwam ik op iets vrouwlijks, dat wel bij mijn vrouwen-tekeningen past en erg mijn tekeningetje is in zijn simpelheid, eigenlijk jouw schoenen waar je op danst, ( vermoed ik dan???) en mijn klaprozen zijn er omheen getekend en geschilderd, jij en ik op 1 doek.
meer is het niet
beiden anoniem maar toch heel persoonlijk
En wij beiden blijven heel dicht bij ons zelf, jij de manier hoe je je bedrijf vorm geeft, persoonlijk en warm en je niet laat verleiden door grootheids-commercie.
En ik die stug volhoud aan mijn eenvoud in mijn tekeningen en leegte.