In het werk van Han Reeder draait het om licht. Begrijpelijk dus dat fotografie een techniek is die hem na aan het hart ligt en ijs een materiaal waar hij maar moeilijk afstand van kan doen. Na zijn bekende serie “Bevroren Licht” met foto’s van flesvormen in ijs, speelt hij ongecompliceerd verder. Nu in speelse vormen van ijs en bevroren kinderballonnetjes. De grootste wanden van Galerie Artemisia worden door deze lichtvoetigheid in beslag genomen. In een aparte ruimte hangt een kleine selectie uit een ander fotografisch project waar
Cobi Leentjes debuteert met objecten van oude voetballen; de onderdelen, de vijfhoeken van versleten leer worden bewerkt, soms gekeerd, opnieuw samengevoegd en gecombineerd met andere kleine voorwerpen tot autonome beelden.
Met haar werk schaart ze zich onder de vele kunstenaars die werken met materiaal dat is opgebruikt / afgeschreven / afgedankt. Hoezeer ze een groeiende afvalberg ook betreurt, het is voor Cobi geen reactie op overconsumptie of verspilling. Voor haar geldt primair dat hergebruik van materiaal kan verrassen. Dat het ruim beschikbaar is, geeft ruimte tot experiment.
Ze zoekt naar schoonheid in materiaal dat nooit bedoeld is om mooi te zijn. Door een tweede leven te geven aan ‘onzichtbaar’, ‘onbeduidend’ materiaal is het alsof het materiaal, via de objecten, revanche neemt.
In Cobi’s objecten van oude voetballen krijgt ‘het revanche’ nemen een extra dimensie. Als de objecten door toeschouwers heel voorzichtig, of soms heel behoedzaam niet, worden aangeraakt, dan is dat een prachtig contrast met het trappen waaraan ze aanvankelijk zijn bezweken. Als de voetballen hun functie voor het spel hebben verloren, laten ze zich vervolgens niet gemakkelijk in een andere vorm krijgen. Om ze opnieuw tot leven te roepen is geduld en respect voor het materiaal vereist. Een dubbelslag voor de bal!
